;-)palabras licuadas entre la niebla de mi vida
|
Se muestran los artículos pertenecientes a Noviembre de 2004. 02/11/2004Cabanela... Cabanela es un pueblo perdido en el concejo de Pesoz... Allí viven Marcel, Geri y sus dos hijos... ahora sólo recuerdo el nombre del niño... Dario... Desde que los conocí, una noche de luna, bebiendo cerveza caliente en el chiringuito que Marcel ha montado y que lo llama cariñosamente "La Bodega de Cabanela", no he sido capaz de quitarme de la cabeza alguna de sus palabras..."Dario no es un niño, es un humano pequeño... nosotros somos humanos grandes"...A Cabanela no llega la luz eléctrica (y eso que vivimos rodeados de saltos de agua... la luz para quien la paga... sería lo que tendría que decir Hidroeléctrica),ni correos, ni el médico, ni la furgoneta del colegio... para llegar allí tienes que pasar por un camino sin asfaltar, lleno de curvas, baches y pendientes casi imposibles. En Cabanela viven lo que aquí llaman ocupas o comuneros...a mí me parecen una gente maravillosa, con ideas hermosas sobre la solidaridad en los pueblos, trabajan para vivir y su jornada empieza con las primeras nieblas. Personalmente creo que soy una persona demasiado acostumbrada a vivir con las comodidades que te ofrece cualquier tipo de "Comunidad"(agua, luz, calefacción...)pero el espíritu de Marcel y su familia me ha hecho comprender que la utopia existe... solo tienes que encontrar a la gente idónea con quien compartirla.02/11/2004 15:00 ;?> No hay comentarios. Comentar. 16/11/2004la Órbita Cementerio A veces pienso, Mónica, donde quiera que estés, que a mí me ha pasado lo mismo. Que fui enviada al mundo con una misión: comunicarme con otros seres, intercambiar datos, transmitir. Y sin embargo, me he quedado sola, rodeada de otros sseres que navegan desorientado a smi alrededor en esta atmósfera enrarecida por la indiferencia, la insensibilidad o la mera ineptitud, donde una nunca espera que la escuchen, y menos aún que la comprendan. A nuestro alrededor giran universos enteros, estrellas, soles, lunas, galaxia, aerolitos, grandes constelaciones, nubes de gas y polvo, sistemas planetarios, materia interestelar. Hasta basura espacial. Pero sobre todo, un silencio insondable que todo lo absorbe. Un vacío enorme y negro, una quietud indescifrable. Y aunque sé que no debería ser así, el caso es que me siento a millones de años luz de cualquier señal de vida, si la hay, que se desarrolle a mi alrdedor. Siento que navego en la órbita cementerio. 16/11/2004 20:55 ;?> Hay 2 comentarios. 18/11/2004Bipolares en Pérgamo Me siento. Enciendo el ordenador. Me conecto. Intento escribir.Me ahogo. Hace un par de días volví a bajar al embalse. Está lleno de ocres, amarillos, y "verderescentes". No sé cuanto tiempo estuve allí; no pude tirarme. Me senté en el coche, fumé un chisme y seguí dándole a la cabeza. A veces creo que no merece la pena seguir... para qué??, me pregunto... pero luego no tengo valor para terminar. Qué estupidez sentirte mal cuando no tienes porqué... Ana dice que me como demasiado el tarro, que desde que me levanto hasta que me acuesto soy un interrogante. Me aconseja que descanse y deje de pensar, pero no sé como una puede dejar de cavilar. A veces sería estupendo poder intercambiar las cabezas (como en el anuncio), yo la dejaría unos días en la nevera para que refrescara. En el embalse el tiempo se detiene, creo haber descubierto pq. cuando me entra la neura el cuerpo me lleva hasta la vera del Navia: allí todo deja de existir... la realidad que dejas atrás, las neuras, los miedos a salir de casa... se escucha el silencio, y a partir de las cinco entra el Nordés y hace que las aguas caminen contra corriente. Pero no me tiré. Siempre hay un motivo para seguir, en mi caso es la falta de valor para terminar con esta agonía. Pensé que cambiando de ambiente, de ciudad, de amigos/as, de trabajo... de vida... podría comenzar de nuevo. Es mentira. El fallo está en mí, no en mis alrededores...soy yo la que decora la realidad, cuando debería de reinventarla. 18/11/2004 20:49 ;?> No hay comentarios. Comentar. 19/11/2004Ensayo sobre la ceguera ... si antes de cada acción pudiésemos prever todas sus consecuencias, nos pusiésemos a pensar en ellas seriamente, primero en las consecuencias inmediatas, después, las probables, más tarde las posibles, luego las inmaginables, no llegaríamos siquiera a movernos de donde el primer pensamiento nos hubiera hecho detenernos...(José Saramago) 19/11/2004 20:05 ;?> No hay comentarios. Comentar. www.comigotu.comIDEAS FLOTANTES ...(1ª Parte Feito por Maite axudada por Lucía Sobre a Búsqueda da identidade sexual e persoal(ALTO E CLARO: sen filosofar) A día de hoxe existen publicadas numerosas teorías e hipóteses sobre o movemento social e emocional chamado comúnmente "Queer": en inglhés quere dicir raro/a. É unha máxima universal o feito de que ninghunha teoría ten ou debe posuír a verdade absoluta. Cada un/unha ten a súa propia. Sería o máis coherente e verdadeiro. É moi sinxelo cheghar a un grhupo de xente e empezar a soltar palabras fermosas, tecnicismos que nin dios os entende –nen sequera eles/elas mesmos/as-. Hai numerosos exemplos. Aghora non é o momento. É moi común que a determinada idade nos plantexemos (ou polo menos sería recomendable reflexionar algho) sobre a nosa identidade sexual, así como a profesional e inclusive a existencial. Cada un/unha ten o seu propio proceso así coma a súa propia vida que pode facer dela un pandeiro se quere e se lle deixan!!! Este libro ven a conto para acheghar ao público dunha maneira o máis clara posible o reflexo da libertade para elexir o que queremos ser. Vivindo en harmonía, paz e cordialidade ... Todo é máis sinxelo do que pensamos. Tódalas teorías escritas (moitas veces debatidas) teñen algho en común: Quenes somos?? Que queremos ser?? Como queremos ser?? Como queremos que sexamos?? Sinto escribir dudas universais, dudas que a maioría das veces damos por sabidas. Esquecemos comúnmente o sabio dito de: – da pouca filosofía á que pretendemos recurrir-. Normalmente miramos para outro lado, non escoitamos ou dicimos: "Iso son tolerías, non lle des tantas voltas!!" O obxectivo primordial deste ensaio-reflexións é ir ó grhano. Está en boga iso de declarar públicamente a nosa identidade sexual: "mamá son gei" "papá son lesbiana" "colegha son bi". Persoalmente eu non son nin branco nin neghro, nin iraquí nen ianqui; nen tutsi nen utu; nen católico ou islámico. Tampouco creo que haxa quén de poñer calquera tipo de etiqueta a un ser humano. Non deberiamos ter ese dereito. O dereito na súa orixe ten a capacidade para darnos uns recursos, uns beneficios pero tamén exise unhas oblighacións por parte das persoas. Con isto quero expresar públicamente o meu desacordo con calquera tipo de imposición social. Calquera persoa nace, crece, reprodúcese (se quere e se pode) e morre cando non é asasinada). O resto é complicala vida. En España como país supostamente desarrollado, supostamente constitucional e cunha historia chea de loitas sociais non cabe en ninghunha mente o feito de deneghar calquer dereito. Para iso van xa 26 anos da nosa CONSTITUCIÓN!!! Ighualdade ...? Respeto ...? Libertade ...? Solidaridade ...? ... ????????? Cheghamos ao terceiro milenio e en teoría evolucionmos, aínda que en outras culturas permanezcan en outras épocas evolutivas: distintas épocas no mesmo planeta !!! Cheghamos pero aí non se acaba o mundo como dixera Nostradamus. Con traballo Coas nosas voces Coas nosas máns Para que non mexen por nós Para sentirnos realmente libres Realmente felices con nós mesmos/as E non fuxir E non calar Non dicir: UPSSS; Pois a min pásame o mesmo pero bueno … Non dicir: eu son así. Para non escoitar: "ti estás tolo rapaz!!" Para ser capaces de decidir por nós mesmos o noso presente inmediato e o noso propio futuro. Ou polo menos ter dereito/s. Para ser: NÓS MESMOS MESMAS 19/11/2004 20:39 ;?> No hay comentarios. Comentar. 20/11/2004interneteando... fin de semana en el hogar... eva trabaja de noche...mejor anular todo intento de comunicación;............................ ana tiene un amante nuevo... mejor no molestar; menos mal que nos queda la red... 20/11/2004 20:17 ;?> No hay comentarios. Comentar. 23/11/2004esto de escribir...(II) Quizás es que no tenga nada que decir...Quizás es que me parecen más interesantes los blogs de los demás... y es que hoy me he perdido en la telaraña de los mil y un cuentos de los autores que escriben casi diariamente. He encontrado cosas preciosas como el blog de los árboles mojados... que pequeñita me siento cuando leo a los demás... Este blog, ya será el tercer intento... cuarto si cuentas el que nunca existió salvo en el disco duro de mi ordenador... Descubrí "estodelospost" en el zulodeportivo; palustris hablaba y hablaba de la página de un profesor de esas asignaturas que utilizas para crear créditos... ber.to... me encantó, y tengo que reconocer que me daba morbo que su autor viviera en la misma ciudad que yo... cualquier día podría encontrármelo en las copas y charlar sobre sus idas y venidas en la red. Nada de esto sucedió... pero me enganché a la lectura diaria de los post ajenos... así descubrí a amqs, que me imagino que seguirá por ahí...(y continúa escribiendo cositas estupendas)... En el zulodeportivo era un trabajo surrealista... algunas compañeras descargaban la mala leche entre ellas, otras pisoteaban la ropita que llevarían después las niñas monas al gimnasio... yo hice un blog, donde descargaba la mala leche que aquellos jefes me producían.... el blog duró lo que el trabajo... Cuando me trasladé a vivir a Asturias, me pareció una bonita forma de estar en contacto con tod@s aquellos que quisieran saber de martazul... pero fracasó: demasiadas horas de trabajo externo para intentar trabajar en lo propio... y además esto de escribir parece que no gustaba porque tod@s usaban el teléfono y no la red. Hubo un intento de crear algo estupendo…. Pero quedó en el intento. Y ahora aquí nos volvemos a encontrar…. Pero en el fondo creo que me gusta más curiosear que escribir… 23/11/2004 14:36 ;?> No hay comentarios. Comentar. 26/11/2004El tiempo todo lo calma ... la tempestad y la calma...... y el miedo... Desde hace unos meses se ha apoderado de mí el miedo... mezclado con la rabia...según bucay mi ira y mi tristeza se habrían intercambiado la ropa...miedo y rabia porque algunas veces no me atrevo a salir de casa; miedo y rabia porque las personas de este pueblo han decidido hacer propias las neuras de un lunático con "poder"; miedo porque me hace más pequeña, rabia porque no entiendo como hemos llegado a esta situación de incomprensión... miedo porque sinceramente me apetece borrarlo del mapa... que venga un tsunami y se lo coma de un zarpazo, rabia porque veo en los ojos de las personas su credo...tan ciegos están? o es que quizás ellos también tienen miedo?...He sido una cobarde por no denunciarlo, pero (tonta de mí) quería poder volver sin resentimientos... ahora su estrategia es el bien común... regala ordenadores, coloca un motor en el reloj de la iglesia para que sea autónomo en su cuerda, hace amigos, realiza visitas... y yo no dejo de preguntarme porqué ahora, porqué de repente esa sociabilidad... el miedo me dice que es por alejar mi "cativo mundo" de mis alrededores (llegó a decir a gritos que nadie me diera un trabajo aunque me ofreciera a trabajar gratis... eso es mala leche), la rabia que debería de salir a la calle con la cabeza muy alta porque yo no he hecho nada... salvo exigir un despido digno. Dicen que el tiempo todo lo calma pero yo creo que no me sacudiré esta ira hasta que me marche de aquí. Miedo porque sé que cuando me marche, él acabará de borrar mi imagen... y yo no estaré aquí para contradecir su veneno. Miedo porque sé que vuestros ojos asentiran cada palabra que salga de su boquita pintada. Rabia porque os he querido y aceptado con vuestras simplezas y neuras, sin exigir nada a cambio salvo respeto. Rabia porque los poderosos en la sombra una vez más se han llevado el gato al agua. 26/11/2004 14:29 ;?> No hay comentarios. Comentar. |
Enlacespalabrasme enseñanotras voces
|