Blogia

;-)

Me he vuelto a perder en la órbita cementerio...

Me he vuelto a perder en la órbita cementerio...

...sin palabras...

No puedo parar de reir...

No puedo parar de reir...

Beso Virtual
Este usuario ha recibido un gran número de Besos Virtuales recientemente.
Por favor prueba de nuevo más tarde.
... pos eso que la paginita me manda un usuario que está como un pan, pero que tiene demasiadas admiradoras/es...
lo que me hace coña es lo de prueba más tarde... es como los teléfonos... apagado o fuera de cobertura... o ahora no podemos atenderle, por favor inténtelo de nuevo más tarde...ay!! que mal está repartido el mundo... pero no me negareis que está bueno el chico este...y qué me dices del gatito?? y de la mirada??? entre perversa y misteriosa...
Tenía preparado otro post,con un dibujete que acabé ayer a las tantas, pero entre que elvira lindo ha dejado de escribir crónicas guarras, que el vibrador sigue sin vibrar, y que ni siquiera le he podido mandar un beso virtual al chaval... ay, necesito una juerga ya...

Esas malditas páginas...

... no sé porqué un día decidí entrar...supongo que estaba de bajón... supongo que fue esa soledad acompañada... pero lo cierto es que entré en una de esas páginas de contactos... chica busca chico, chica, algo... yo no tenía muy claro lo que buscaba... pero rellené todas las casillas de preguntas impertinentes sobre mi vida, mi estatura, mi peso, mi color de ojos... ahora tengo el correo saturado de mensajes: fulanito de tal te manda un beso virtual... es agradable encontrarte con uno de esos por las mañanas... pero para mi desgracia, si quieres contestar a fulanito tienes que pagar el "paquete" básico... osea... un engañabobas como yo...y no me da la gana de comprar nada. Otra cosa curiosa es que se empeñan en emparejarme con personas que no encajo ni con cola... vamos a ver... si en la casilla de religión marco una x en atea, pq. se empeñan en emparejarme con católicos... ni dios, ni patria ni rey...pero esto no me cabía en la dichosa casilla... si pongo que no busco matrimonio... porqué me mandan perfiles de hombres desesperados buscando mujer para casarse... repito: ni dios, ni patria, ni rey...
En resumen... se acaba febrero... sigo más sola que la una...y ya no me acuerdo de la última vez que pasé una noche con alguien... creo que fue en octubre, y lo que sí recuerdo es que no fue un polvo para recordar, sino para olvidar. Y además se me ha estropeado "el gran masturbador", que apesar del ruidito insoportable tenía su gracia...

Valentín

Tu voz ha ocupado mis pensamientos desde la última vez que la oí… resuena en mis oídos… no son tus palabras… es tu voz…dios mío!!! me he quedado colgada de tu voz… esto no puede ser… cada vez tengo más lío con tu persona… no soy capaz de ubicar las palabras escritas, tu físico visto a través de las fotografías, tus palabras dichas… tu voz… me tienes encandilada…

Ayer… que lejos suena ya… ayer estaba trabajando en esa postalita de cumpleaños, cuando noté que se me empezaban a cerrar los ojos… demasiadas horas delante de una pantalla… me decidí a llamarte, después de recibir tu mensaje… eras tú y no otra persona…y te llamé… al principio fue como un flash……que decir a un personaje tan cercano en la escrita pero tan lejano en lo demás… decías que eras una persona solitaria… antes más que ahora… la soledad me parece importante… yo disfruto un montón de mi soledad… te contaba que hay días en que no me apetece ver a nadie, me encierro en casa, y depende del estado de ánimo escribo o retoco fotografías, o simplemente hiberno delante de la tele… pero no me considero una persona solitaria… me gustan las conversaciones perdidas, me gusta comunicarme con las personas… aunque por desgracia, algunas veces en lugar de personas encuentras simplemente gente… supongo que la soledad en sitios tan apartados como grandas te lleva a relacionarte con almas que no son precisamente gemelas… ya me estoy dispersando… has visto para cuánto me dan tus palabras?... tu voz…la tengo clavada en alguna parte de mis neuronas…cálida, sugerente… con ese acentillo astur que envuelve mis oídos… por cierto… echando cálculos me han salido más de diez horas de curre… demasiadas para el coco… hay que descansar…

La postal la he dejado a medias… es culpa tuya que hoy tenga que trabajar a contrarreloj… (Esto es una broma)… supongo que será la llamada retranca gallega… lo de que nunca se sabe si un gallego sube o baja… no lo sé…

A través de tu llamada me he dado cuenta de que buscamos cosas distintas… pero no incompatibles… a mí me gusta vivir al día, soltarme el pelo de vez en cuando, creo que he aprendido a pillar al vuelo lo mejor de cada persona, no creo en el futuro (hoy puedo estar y mañana caer por un barranco y ya no estar) creo en el presente… me entusiasmo en seguida con las cosas y las personas…y tú (me parece) vas más tranquilo por la vida, disfrutas de los pequeños momentos pero piensas en el mañana… esa es la gran diferencia entre tú y yo…

Tu voz me ha dado hasta para una fantasía erótica… que por tus palabras he creído adivinar que la tendremos que dejar en el congelador… (como siga metiendo tantas cosas en el congelador me voy a tener que comprar uno enorme… ya tengo pensamientos, personas que no me acaban de convencer pero que no descarto del todo, un par de neuras que todavía no he conseguido resolver y algunas veces necesito sitio para meter mi cabeza y dejar de pensar un rato…)… así que esta no te la voy a contar… aunque te mueras de ganas…(esto es la retranca…)… pero sabes una cosa…la voy a colgar en la red… tu voz y mi fantasía se merecen ser contadas… quizás cuando me sienta un poco más segura te daré la dirección de la página para que puedas leer mis neuras más neuras

Alucino con lo fácil que me resulta escribir para ti… y lo difícil que es para ti…por eso de ahora en adelante agradeceré más tus palabritas…

un besazo.

marta.

p.d…. aquí hace un sol maravilloso

SIN COMENTARIOS

SIN COMENTARIOS

No me gusta la preguntita...

El Remordimiento

El Remordimiento

Querida Antonia: llevo algún tiempo preguntándome dónde se marcha o en qué se convierte el remordimiento cuando nos abandona. No me refiero, claro, al remordimiento de vivir, que es ese malestar difuso que se incorpora a la existencia como una culpa original, sino al desasosiego que queda después de algunos actos u omisiones por los que uno empieza a criticarse aun antes de llevarlos a cabo. El amor está lleno de esta clase de escrúpulos: yo mismo arrastré durante algún tiempo el de haberte abandonado, o el de creer que te abandonaba, porque ahora, observando las cosas desde la distancia, o desde la memoria, empieza a parecerme que fue al revés. Qué película.
Las cosas sucedieron de este modo: Yo me había enamorado de otra mujer, y me sentía mal cada vez que llegaba a casa y tenía que fingir que entre nosotros todo continuaba igual. Algunos soportan bien esta mentira, incluso les divierte, pero a mí me hacía daño, no ya por los problemas de orden práctico a los que tenía que enfrentarme cada día para ocultar mi doble militancia amorosa, sino porque me parecía estar reproduciendo el modelo de relación sentimental que más desprecio. Me sentí moralmente obligado, pues, a tomar una decisión que no podía ser otra que confesar y marcharme, aunque desde luego muchas veces fantaseé también con la posibilidad de llegar a un acuerdo. Si os quería a las dos, y así era, por qué poner en marcha todo el dolor de una separación. Lo sé: porque no se puede tener todo y hay momentos en los que es preciso amputar un órgano para salvar el conjunto. No me di cuenta entonces de que yo era el órgano amputado y tú el conjunto. Imbécil.
Así, pues, decidí confesar. Al fin y al cabo, me decía, estas cosas no se eligen; el enamoramiento se nos impone como algo en lo que nuestra capacidad de decisión queda anulada, como si nos enamoráramos par otro. Lo digo porque yo, sinceramente, si hubiera podido elegir, no me habría enamorado, pero puesto que me había sucedido tenía que actuar. Y actué, te lo dije. En realidad, llevaba mucho tiempo diciéndotelo de mil maneras, pero tú parecías no enterarte. ¿Por qué no me preguntantes quién me había regalado aquel mechero que de repente apareció en mi existencia de fumador y con el que me relacionaba como si fuera un talismán? ¿Por qué no te sorprendió que cambiara de marca de colonia? ¿Por qué aceptaste con tanta docilidad que de súbito tuviera las semanas cargadas de comidas de trabajo? Quizá porque lo sabías todo y no estabas dispuesta a darme ninguna facilidad. El caso es que la noche en que te confesé al fin mi situación, lejos de montar una escena, que es lo mínimo que se le puede ofrecer a alguien tan sincero, actuaste con una pasividad terrorífica. Te confieso que me marché a la cama asustado, pensando que aquella ausencia de manifestaciones por tu parte era la peor de las respuestas que cabía esperar. "Se ha vuelto loca", pensé lleno de remordimientos.
Y al día siguiente, cuando me dijiste que necesitabas estar sola y que te ibas a pasar unos días a la casa que te habían dejado no sé dónde unos amigos comunes, los remordimientos se convirtieron en una obsesión agotadora. "Se va a matar", me decía, "se va a matar y yo tengo la culpa". Aquellos días que faltaste de casa me consumí hasta extremos indecibles. Una noche, al pasar frente a un espejo, me vi en él y parecía otro. Afortunadamente, cuando yo mismo estaba al borde de la locura, volviste a casa y lo primero que me sorprendió fue tu buen aspecto, que parecía mejor si lo comparaba con mis ojeras y mi delgadez. Estabas seria, claro, pero serena y razonable. Lejos de alegrarme, mi preocupación aumentó, pues -como sabes- en la serenidad y en la razón anida la locura con más frecuencia que en el desvarío. El caso es que dijiste comprender mi situación y me diste libertad para hacer lo que más me conviniera.
No esperé oírtelo decir dos veces; tenía prisa por mi propia felicidad, y bussqué en seguida un apartamento en el que cultivarla. Desde allí, vigilaba a través de terceros tu evolución, esperando que la noticia de tu hundimiento llegara de un momento a otro; sin embargo, me contaban que cada día estabas mejor. Supe también entonces que aquellos días que faltaste de casa te habías visto con el hombre con el que vives ahora y que por lo visto era un amor de juventud del que nunca me habías hablado...
En cuanto a mí, incomprensiblemente, me desenamoré en seguida de la mujer que nos había separado y empecé a tener una nostalgia insoportable de nosotros. Te lo dije, me contestaste que era tarde y no insistí por educación. Pero ahora, pasado el tiempo, he comprendido que me enamoré de la otra por educación también. O sea, que quien tenía un amante de verdad eras tú y, no sé cómo, aunque de un modo sutil, me transmitiste la necesidad de que te abandonara y yo busqué la excusa de querer a otra para dejar que fueras feliz sin remordimientos. Parece increíble, pero sé que fue así, y por eso aquel remodrdimiento del que me hice cargo sin pertenecerme se ha transformado a lo largo de este tiempo en un odio ciego, sin salida, del que espero que te llegue algo a través de esta carta. O sea, que te mueras.
"Cartas de amor" Juan José Millás.

Feliz San Valentín.

nuevos blogs...

hoy me he dejado caer por la sección de últimos artículos y me he encontrado con Jared y a través de su blog, me he colado encuerdas nuevasAún me estoy riendo de la imagen que ha creado su último post "quiero hacer un trio" en mi cabeza...revolcones sobre macarrones... retozar sobre raviolis pringosos de tomate y queso fundido...hum, que rico!!. (Ya me estoy dispersando...)... ayer me colé en una página de contenido variado... tanto que hasta tenía una sección de contactos... y como soy una voyeur empedernida no pude salir sin curiosear...lo que me lleva a afirmar que algunas personas son la ostia en verso...leo el mensaje de un chico...busca una mujer con la que compartir vida y deseo... pero eso sí, añade que debe de ser delgada (lo siento chicas, una vez más el culto al cuerpo)...porque dice que para él el físico es muy importante...lo curioso es que añade una foto suya y el hombre en cuestión ni es un adonis,ni un tio bueno de esos que cortan la respiración... vamos, que me lo encuentro por la calle y ni siquiera me molestaría en mirarlo... no pude vencer la tentación y le dejé un mensaje en su casillero... espero que le cayera el alma a los pies al leerlo... la moraleja: mujeres de talla grande... no se preocupen... el mundo está lleno de gilipollas que solo follan con delgadas... a nosotras nos quedarán los que usan su pene con inteligencia... porque sinceramente prefiero un tio gordo y feo pero que folle con gusto y no como el último que era muy guapo, muy guapo...(todo un mito erótico de mi adolescencia y que ha mejorado con los años)pero que no tenía ni idea de cómo disfruta una mujer... mucho mito pero cero en conducta sexual...entonces... para qué la belleza?? ... al cabo de los años a ellos les crece la barriga y a nosotras se nos caen las tetas...belleza efímera... me quedo con los gordos... así que parafraseando al blog de los trios... yo también quiero un trio pero con hombres de 80 kilos, con su barriga colchón incluída...y su queso derretido entre mis muslos...

Navidad para quién...

Navidad para quién...

Vamos a quejarnos un poco de esta feliz falsedad, como dice Bárbara...
La aceptamos...pero nuestra pequeña rebeldía plástica nos obliga a disfrazarnos para cenar el día 24... para muestra la foto... un poco distorsionada, claro...el 25 ... simplemente nos comemos las sobras... este año ni siquiera hemos sucumbido a las súplicas de la abuela y tampoco la hemos llevado a misa... por la tele... pobre abuela... ya no hay respeto...mi hermana y su flamante marido...hum...que decir de alguien que se empeña en ver los ojos de la gula dónde sólo hay un punto dibujado... por cierto... que tinta utilizarán????... y así año tras año, hasta que nos inventamos el día del disfraz navideño... para nosotras y los que comparten la cena... por navidad nos volvemos normales...la resaca no deja paso a la inventiva...Ahora cenamos disfrazadas de navidad... en su más amplia denominación... porque para mí que siepre acabamos de magdalena en sus buenos tiempos...Había otro detalle que a mi madre y a mí nos divertía bastante y era abrir los regalos que los tios ricos de barcelona nos enviaban...con ellos descubrimos que además del disfraz podíamos hacer un concurso al regalo más hortera...es además un índice de cómo le va la vida al resto de la familia...la conclusión de este año ha sido que los pobres y clase media hacen maravillas con los chinos (al principio los mercadillos, después fueron los todo a cien, y ahora los chinos... globalización, creo que lo llaman)y que los ricos cada vez son más horteras, aunque para felicidad de mi hermana, ahora envian junto con el presente el cheque regalo del corte inglés...con lo cual ha perdido parte de su gracia, pq. antes te tenías que quedar con aquella cosa rara que no sirve para nada y que además pesaba o abultaba.. y siempre había un ganador... hasta para la ropa interior... por cierto... he encontrado un sitio donde alguien puede valorar las bitácoras...no sé si es un curre remunerado o es por placer...parece ser que me han visitado cuatro veces y me encuentro en proceso de revisión...me ha hecho gracia la cosa... pero existe alguna forma de no estar en ningún sitio?? y porqué tenemos que someterlo todo a una revisión???

Adios...

Adios...

Hoy el curre me ha recibido con una noticia desagradable... Javier,un compañero, ha muerto debido a un disparo de un cazador...lo único que se me ocurre es este pequeño homenaje que nadie verá...
un abrazo donde quiera que estés

Después de las impresionesssss....


Las fotos son robadas al chico del albergue...(nota para lorena:-) estaban ahí, y me decían róbame, róbame...)... cada día que hago los seis kilómetros que separan mi casa del trabajo contemplo los mares de niebla y ahora que me he encontrado con ellas no puedo pasar de largo...)
En realidad, hoy he bajado al telecentro con un disco lleno de "visiones" que quería poner en orden... pero algo se me ha torcido en el ambiente...creo que estoy empezando a volverme loca...veo fantasmas con miradas turbias...me sigue asombrando la capacidad que tienen estos adorables vecinos para fastidiarme el día...tan voluble soy que un par de miradas a través de las cortinas pueden encerrarme en casa???...hay que joderse con el pueblo...hace un año estaba encantada de vivir aquí...el trabajo me salía por las orejas, sacos de horas extras sin cobrar me esperaban cada día a la salida del trabajo...pero yo era feliz...vivía entre mis montañas, tenía conversas de todo y nada con ana en su cocina, lorena me arrancaba una sonrisa, había conseguido compartir el silencio con salvador, alternaba con victor y margot, charlaba con Idima...estaba lejos de santiago, del que espera desespera...todo era supercalifragilístico y se fastidió... ahora no soporto las miradas inquisitivas y cada vez me da más pereza seguir viviendo en el pueblo bucólico...y eso que aún me sigue maravillando la niebla (todavía no he descubierto si sube o baja...parece vivir en un ascensor permanente)...
Un mes más...y me piro papiro... salvo por cuatro o cinco personas...que le den al resto de la gente...

Impresiones...

Me voy, me llevaré tu nombre y tus recuerdos, me llenaré de tu ausencia y me bañaré en lágrimas de tristeza, pero me voy y tú ya no estarás a mi vuelta.

Esto lo encontré en el blog de la idealista...

Que boa era a vida de Lisboa...


Aún sufro nostalgia... Lisboa...con cadencia en la última sílaba...la ciudad de la luz...azules, blancas, espesas, claras, atardeceres saboreando shá preto, la luminosidad del Tajo...los tejados...me encanta contemplar las ciudades desde los tejados...subir a san Jorge...suena una guitarra portuguesa...estupenda acústica...seguir por Alfama... ay,Alfama...callejuelas de fado, de barrio viejo, de colores y fetiches en las puertas...subir, bajar...perderse por Alfama es un placer para los sentidos...fado vello fado novo...si me concentro aún puedo escuchar al chaval que me cantó al oído (o esa impresión quise tener mientras lo escuchaba)...fado triste, fado moderno (el karaoke también ha llegado hasta la música tradicional)...Barrio Alto...subir, bajar...misturar...que hombres...hum, aún saboreo una piel morena... en la imaginación todo puede suceder...
...Lisboa...quen puidera vivir en Lisboa.

los días que oigo voces...

los días que oigo voces...

me gusta curiosear en el apartado de últimos artículos... algunos me cuentan al oído sus historias otros simplemente me desagradan...pulula por ahí un blog que parece escrito por el primo pequeño de "ansar"... algunas veces me dan ganas de dejarle un comentario... mastúrbate más chaval que no te quedarás ciego... pero no lo hago...
He perdido alguna dirección en la que me gustaba perderme... desde ese instante enlazo todo aquello que le gusta a mis oídos... incluso lo que me podría gustar en el futuro como juliafox... también a través de algún enlace tengo la oportunidad de escuchar otras voces como las de psicosisgonsales... (en este caso debería de ser al revés... pero que quieres.... me gusta ser rara...y mala...

NOTA:me he permitido el lujo de enlazar imágenes allí donde no las hay... si a alguien no le gusta que proteste y la elimino

Vivo en una montaña con boquitas pintadas…

Cada boquita es una casa, con sus pasillos, salas y habitaciones…, más amplias o más chicas, y mejor o peor iluminadas.
En cada casa entro como Papá Noel, con mis sacos de historias alegres, de horas tristes, de soles tibios, de lunas claras, de aguas limpias y de abrazos fraternos, de encuentros deseados, de amargas injusticias, de pensamientos necios, de horas perdidas y de perfumes nuevos…
Estos días he llenado mi último saco. Camino con él. Pesa poquito, pues las cosas hermosas son cargas livianas dulces de llevar. Con este saco me quedaré yo… No lo llevaré a ninguna casa de las que se esconden tras las boquitas pintadas. Así, podré abrirlo en mis soledades y jugar con lo guardado…
Un día jugaré con el cariño; otro, con las palabras; otro con los silencios llenos de miradas; otro, con las sonrisas, los abrazos y los silencios llenos de miradas; otro, con los paseos compartidos y con los cansancios que entregamos al sueño… Otro, con el mañana, pues verte mañana hoy es mi deseo… Otro, con el desorden, la prisa, el frío otoñal de la vieja ciudad… que también esto fue vivido y coparte espacio con los demás compañeros.
Este es mi saco. Cuando camino, unas veces lo llevo a la espalda; otras, atado a mi cintura; otras, abrazado sobre mi pecho. En este caminar, los instantes felices que viven en mi saco, se chocan y entrelazan, y producen tal ruido que parece que pretenden llamar la atención de todo el mundo… Pero no es así. Tan sólo yo lo escucho, y también aquellos que cuentan con mi licencia.
Muchos días me siento sobre la hierba de mi montaña. Abro mi saco, tomo las cosas y las extiendo sobre la hierba pequeña y dura. Primero, las miro… y, después, las abrazo, juego con ellas, las dejo rodar, las beso, hablo con ellas, las invito a bailar… Después, las recojo, las introduzco en su saco y continúo mi quehacer…
Cuando me acerco a las boquitas pintadas para dejar momentos ya vividos, guardo el saco de mis felicidades, “mi hermoso saco”, dentro de mi corazón, para no perderlo o confundirlo con otro de los que llevo. Después, en mi soledad, lo vuelvo a poner en su sitio, donde pueda verlo, donde pueda abrirlo, donde pueda sentir su canto y su roce mientras camino.

Cuentos de Otoño

Hacía sólo una semana que había comenzado el otoño, pero los primeros fríos surgieron sin previo aviso, y el viento calido de días atrás, precipitó las nubes sobre las montañas que se deshicieron en lluvia blanca.
Y así eran sus cabellos, su bigote, su barba de dos días; como la nieve… alto y delgado, de ojos verdes como su montaña.
Ella guardaba aún el calor del Mediterráneo recién visitado, el sol y el viento que habían salpicado su piel con suaves manchas… y viajó hasta la montaña.
Una pequeña bolita de nieve que había dejado la lluvia de la noche anterior, apareció en el suelo escondida entre las hojas y las castañas…
Sus miradas se cruzaron al descubrirla, y sus manos la recogieron al unísono… después abrieron sus corazones para acomodarla y poderla observar con más detenimiento… y vieron con regocijo que sus palabras la agrandaban…

Y entonces él le dijo: Mi amor es como esta bolita de nieve, que se agranda en cada encuentro y con cada ausencia se renueva.
Y ella le contestó: Voy a construir en tu montaña una ladera por la que discurra, cada vez más suave, cada vez más larga, para que las rutinas no la precipiten al vacío, para que su final no se vislumbre.

Y en otoño la bolita de nieve comenzó a rodar por la montaña, las nubes y el viento la abrazaron, y con cada roce se hacía más grande y con cada palabra más firme.

el que espera desespera

el que espera desespera

Esta mañana el correo me ha vomitado tu último correo... tu amiga ha decidido volver... quiere pasar el puente de diciembre contigo... y tú sólo sabes escribir "no entiendo a las mujeres"...No quiero que me cuentes tus aventuras, ni tus lios, ni tus problemas con otras mujeres... fóllatela y no me lo cuentes...
Por mi parte tengo que aprender a no dormitar en tu cama...
Por mi parte tengo que aprender que nuestra historia habita en la órbita cementerio.

El tiempo todo lo calma

El tiempo todo lo calma

... la tempestad y la calma...
... y el miedo... Desde hace unos meses se ha apoderado de mí el miedo... mezclado con la rabia...según bucay mi ira y mi tristeza se habrían intercambiado la ropa...miedo y rabia porque algunas veces no me atrevo a salir de casa; miedo y rabia porque las personas de este pueblo han decidido hacer propias las neuras de un lunático con "poder"; miedo porque me hace más pequeña, rabia porque no entiendo como hemos llegado a esta situación de incomprensión... miedo porque sinceramente me apetece borrarlo del mapa... que venga un tsunami y se lo coma de un zarpazo, rabia porque veo en los ojos de las personas su credo...tan ciegos están? o es que quizás ellos también tienen miedo?...He sido una cobarde por no denunciarlo, pero (tonta de mí) quería poder volver sin resentimientos... ahora su estrategia es el bien común... regala ordenadores, coloca un motor en el reloj de la iglesia para que sea autónomo en su cuerda, hace amigos, realiza visitas... y yo no dejo de preguntarme porqué ahora, porqué de repente esa sociabilidad... el miedo me dice que es por alejar mi "cativo mundo" de mis alrededores (llegó a decir a gritos que nadie me diera un trabajo aunque me ofreciera a trabajar gratis... eso es mala leche), la rabia que debería de salir a la calle con la cabeza muy alta porque yo no he hecho nada... salvo exigir un despido digno.
Dicen que el tiempo todo lo calma pero yo creo que no me sacudiré esta ira hasta que me marche de aquí.
Miedo porque sé que cuando me marche, él acabará de borrar mi imagen... y yo no estaré aquí para contradecir su veneno.
Miedo porque sé que vuestros ojos asentiran cada palabra que salga de su boquita pintada.
Rabia porque os he querido y aceptado con vuestras simplezas y neuras, sin exigir nada a cambio salvo respeto.
Rabia porque los poderosos en la sombra una vez más se han llevado el gato al agua.

esto de escribir...(II)

esto de escribir...(II)

Quizás es que no tenga nada que decir...
Quizás es que me parecen más interesantes los blogs de los demás... y es que hoy me he perdido en la telaraña de los mil y un cuentos de los autores que escriben casi diariamente. He encontrado cosas preciosas como el blog de los árboles mojados... que pequeñita me siento cuando leo a los demás...
Este blog, ya será el tercer intento... cuarto si cuentas el que nunca existió salvo en el disco duro de mi ordenador...
Descubrí "estodelospost" en el zulodeportivo; palustris hablaba y hablaba de la página de un profesor de esas asignaturas que utilizas para crear créditos... ber.to... me encantó, y tengo que reconocer que me daba morbo que su autor viviera en la misma ciudad que yo... cualquier día podría encontrármelo en las copas y charlar sobre sus idas y venidas en la red. Nada de esto sucedió... pero me enganché a la lectura diaria de los post ajenos... así descubrí a amqs, que me imagino que seguirá por ahí...(y continúa escribiendo cositas estupendas)...
En el zulodeportivo era un trabajo surrealista... algunas compañeras descargaban la mala leche entre ellas, otras pisoteaban la ropita que llevarían después las niñas monas al gimnasio... yo hice un blog, donde descargaba la mala leche que aquellos jefes me producían.... el blog duró lo que el trabajo...
Cuando me trasladé a vivir a Asturias, me pareció una bonita forma de estar en contacto con tod@s aquellos que quisieran saber de martazul... pero fracasó: demasiadas horas de trabajo externo para intentar trabajar en lo propio... y además esto de escribir parece que no gustaba porque tod@s usaban el teléfono y no la red.
Hubo un intento de crear algo estupendo…. Pero quedó en el intento.
Y ahora aquí nos volvemos a encontrar…. Pero en el fondo creo que me gusta más curiosear que escribir…

interneteando...

interneteando...

fin de semana en el hogar... eva trabaja de noche...mejor anular todo intento de comunicación;
............................ ana tiene un amante nuevo... mejor no molestar;
menos mal que nos queda la red...

www.comigotu.com

IDEAS FLOTANTES ...(1ª Parte Feito por Maite axudada por Lucía Sobre a Búsqueda da identidade sexual e persoal(ALTO E CLARO: sen filosofar)
A día de hoxe existen publicadas numerosas teorías e hipóteses sobre o movemento social e emocional chamado comúnmente "Queer": en inglhés quere dicir raro/a.
É unha máxima universal o feito de que ninghunha teoría ten ou debe posuír a verdade absoluta. Cada un/unha ten a súa propia. Sería o máis coherente e verdadeiro.
É moi sinxelo cheghar a un grhupo de xente e empezar a soltar palabras fermosas, tecnicismos que nin dios os entende –nen sequera eles/elas mesmos/as-. Hai numerosos exemplos. Aghora non é o momento.
É moi común que a determinada idade nos plantexemos (ou polo menos sería recomendable reflexionar algho) sobre a nosa identidade sexual, así como a profesional e inclusive a existencial. Cada un/unha ten o seu propio proceso así coma a súa propia vida que pode facer dela un pandeiro se quere e se lle deixan!!!
Este libro ven a conto para acheghar ao público dunha maneira o máis clara posible o reflexo da libertade para elexir o que queremos ser. Vivindo en harmonía, paz e cordialidade ...
Todo é máis sinxelo do que pensamos.
Tódalas teorías escritas (moitas veces debatidas) teñen algho en común:
Quenes somos??
Que queremos ser??
Como queremos ser??
Como queremos que sexamos??
Sinto escribir dudas universais, dudas que a maioría das veces damos por sabidas. Esquecemos comúnmente o sabio dito de: – da pouca filosofía á que pretendemos recurrir-. Normalmente miramos para outro lado, non escoitamos ou dicimos: "Iso son tolerías, non lle des tantas voltas!!"
O obxectivo primordial deste ensaio-reflexións é ir ó grhano. Está en boga iso de declarar públicamente a nosa identidade sexual: "mamá son gei" "papá son lesbiana" "colegha son bi".
Persoalmente eu non son nin branco nin neghro, nin iraquí nen ianqui; nen tutsi nen utu; nen católico ou islámico. Tampouco creo que haxa quén de poñer calquera tipo de etiqueta a un ser humano.
Non deberiamos ter ese dereito.
O dereito na súa orixe ten a capacidade para darnos uns recursos, uns beneficios pero tamén exise unhas oblighacións por parte das persoas. Con isto quero expresar públicamente o meu desacordo con calquera tipo de imposición social. Calquera persoa nace, crece, reprodúcese (se quere e se pode) e morre cando non é asasinada).
O resto é complicala vida.
En España como país supostamente desarrollado, supostamente constitucional e cunha historia chea de loitas sociais non cabe en ninghunha mente o feito de deneghar calquer dereito.
Para iso van xa 26 anos da nosa CONSTITUCIÓN!!!
Ighualdade ...?
Respeto ...?
Libertade ...?
Solidaridade ...?
... ?????????
Cheghamos ao terceiro milenio e en teoría evolucionmos, aínda que en outras culturas permanezcan en outras épocas evolutivas: distintas épocas no mesmo planeta !!!
Cheghamos pero aí non se acaba o mundo como dixera Nostradamus.
Con traballo
Coas nosas voces
Coas nosas máns
Para que non mexen por nós
Para sentirnos realmente libres
Realmente felices con nós mesmos/as
E non fuxir
E non calar
Non dicir: UPSSS; Pois a min pásame o mesmo pero bueno …
Non dicir: eu son así.
Para non escoitar: "ti estás tolo rapaz!!"
Para ser capaces de decidir por nós mesmos o noso presente inmediato e o noso propio futuro.
Ou polo menos ter dereito/s.
Para ser:
NÓS
MESMOS
MESMAS
SEN ETIQUETAS
BUSCANDO A NOSA IDENTIDADE
PROPIA
ÚNICA
INTRANSFERIBLE
"RARA"
ATOPÁNDOA
POUCO A POUCO
POR NÓS MESMOS/AS
PARA TODOS/AS
UNIDOS/AS
REALMENTE
CON AXUDA DE TODOS E TODAS
SENDO IGHUAIS
COMENDO TODOS
RINDO TODOS
CADA UN Á SÚA MANEIRA.
Dende o noso punto de vista e logho de que Maite tivese a inmensa paciencia de ler numerosos libros, ensaios, recesións; soportando numerosas conferencias:
Alghunhas incoherentes e demasiado complicadas.
Ambas teños o inmenso desexo e inquietude de que estas verbas tan humildes poidan chegharlle dende á miña abuela (ghuapa!!!) ata a Simeone de Beauvoir que as nubes te arropen.
Aghora mesmo que redacto o boceto, pendente de máis reflexións e de contrastes leo na parede da Casa dos Voluntarios/as libres, situada en Lira-Carnota-Galiza-España-O mundo-O universo, leo nun cartel:
"A vida non ten relixión"
Escrito por e para a Facultade da Vida.
Grhaciñas: Swen, Antonio, Inma, Laura, Pipas, Itxi, Tim
E
Todos e todas
Voluntarios/as
Libres
Ou non ...
Esta cita ven a dicir algho fundamental...
Quen máis e quen menos anda a buscar as súas orixes. Os/as arqueóloghos/as; os/as científicos/as; os/as historiadores/as; os/as filóloghos/as; os/as avogados/as ...
Eles búscana dunha maneira ou doutra: da súa. A partir da súa formación académica-persoal!!! Din que para saber quen és necesitas coñecer de ónde ves... reflexionamos do que é o importante. Isto non é sinxelo: implica o autocoñecimento, a auto-críticia, o respeto ao diferente... require de moito traballo: lendo, escribindo (como aghora mesmo estamos a facer); reflexionando, escoitando, aprendendo.
O básico é o coñecemento, así sí que seremos capaces de cambiar: ¿O qué? ¿para que? ¿quen? ¿podese? ¿para quen? ¿todos/as? ¿temos tempo? ¿Queer? ¿Raro/a? ¿por qué nós? ¿por qué non? ¿quenes somos nós realmente??
Decidimos sacar á luz entre no-las dúas istas ideas flotantes, son flotantes ata que non cheghe ata vostede... lector/a ... con puntos suspensivos para que vostede o complete co seu pensamento. Dunha maneira aberta a distintas opinións.
Ámbalas dúas: Maite e eu, Lucía, tivemos a fortuna e o traballo de coñecernos na mesma época. Falamos en varias ocasións e simplemente deixámonos levar polas circunstancias socio-políticas actuais. Pensamos e falamos moito para evolucionar persoalmente creando palabras a partires de sentimentos e opinións ... distintas, pero non por iso menos "válidas". Ighual nen sequera nos volvamos atopar: a vida pode cheghar a ser tan cruel ... aínda así quédanos moito por andar e madurar.
Ao que sí estamos moi aghradecidas –falo por min- é tanto ao destino coma á nosa educación pública que nos permitiu e nos permite seghir on the road...
Eu, Maite –dicíame pola tarde- "cando escribo sempre deixo as frases con ... puntos suspensivos, xa que non estou seghura ... tamén me imaxino que non son quen de afirmar rotundamente nada ..."
Tamén nos podemos considerar afortunadas de poder falar xuntas de cómo anda este mundo e de cómo hai que cambialo ... eu, a súa axudante, doulle as miñas máis sinceras e ghratas ghraciñas. Dighoo coa miña alma e coas miñas mans que son as que aghora poden escribir esto.
Volvendo co tema principal ...
O movemento "Queer", pronunciado . Foi e volve ser un movemento de pensamento e de manifestacións artísticas sobre cómo quere ser cada un/unha. Sendo o que un REALMENTE quere. Sen imposicións.
Con TOTAL libertade para todos/as.
(Movemento reivindicativo dos/das chamados/as comúnmente: RAROS/AS)
A cuestión é por quén??
Eles mesmos como forma de reivindicar determinadas "palabras feas" chámanse como son: lesbiana, maricón, puta, trans, bollera, mariquita... etc ... etc... É unha forma de non sentir nen medo nen verghoña chamando as cousas polo seu nome de "pila". Iso foi o que entendín cando ela mo comentaba no coche camiño da praia de Meniña ... Muxía.
En Galiza atopámonos cun grhupo homoxéneo que ten a súa sede de reunión en Vigho chamado R.S.T.: "Raras Somos Todas".
Noutros lughares de España tamén hai colectivos da mesma tendencia ou semellante. No resto de Europa e do Mundo tamén.
Un exemplo é "Queer for Peace": colectivo contra a gherra con ideoloxía Queer ...
Eles/as mesmos/as berran:
Temos orghullo por ser o que se considera o socialmente raro/a.
Temos que desvincularnos dos "aburghesamentos" e do "amoldamento social" hacia o que xa se considera o normal: geis, lesbianas, neghros, .... etc
Temos que buscar e reivindicar a PLURALIDADE: "compón a túa identidade e reflexiona sobre a túa orientación fronte ós clásicos binomios:
Muller/home
Tetas /coño/pene
Branco/neghro
Bo/malo
....
Cambiando de tercio: hoxe rín a cachón cando ela, Maite, pronunciou unha palabriña moi cuquiña á que eles, os "cuir" lle chaman:
HER-MA-FRO-BOLLERA
¿?????????????????????????????????????
Aínda non o entendín moito pero, en fin ... pouco-a-pouco. Xa o explicarás máis adiante ...
Volvendo: tamén existe outro movemento chamado "Pro-comun" liderado por Mikel Vidal.
Tamén hai un grhupo de teatro experimental que se auto-denominan "Pos-Op" (termo clínico). Eles/elas non se queren decantar por ninghún lado. Respetable.
A día de hoxe, 2 de Setembro de 2004 os "abanderados" que xa tiveron a valor de publicar algho sobre estes temas foron:
Javier Sáez " Teoría Queer e psicoanálise"
Beatriz Preciado: "Teoría Contrasexual"
Delagree Volcano
.... outros máis
... E parece ser que hai varios filósofos/as coma:
Foucart, Deluze, Derrida e incluso apropia Beauvior – non sabemos con exactitude a grhafía dos nomes-.
Xa nos anos 70 atopamos a ...
Monique Witting
Judith Butler
Temos moi claro que son simple ventanias para aqueles/as que non encaixan no seu momento e que teñan alghunha inquietude!!!
Recomendamos unha páxina güeb: www.hartza.es.
E varias películas: Facking Amal e Venus Boyz.
É evidente que cos recursos dos que dispoñedes na actualidade poderiamos ampliala bibliogrhafía, videoteca, etc pero dende o noso punto de vista tamén é interesante que busquedes por vós mesmos/as.
Eu, persoalmente sintetizaría todas estas páxinas escritas ata o de aghra en dúas liñas:
Búsqueda da túa propia identidade (sexa o que sexas)
Fora as etiquetas!!! Xa que non somos productos!!!.
Para completar o que levamos dito teremos que tamén sacaredes as vosas propias conclusións.
Referíndonos ás etiquetas sociais, do tipo que sexan, queríamos expresar que éstas deshumanizan. Non somos productos. Somos o que somos, porque sentimos e os sentimentos non son dunha forma perfecta. Para entender isto é coma que non hai dúas persoas ighuais (excepción dos clones) aínda que sexan xemelghos/as; non hai estructuras corporais ighuais; diferentes especies: animais, vexetais, etc.
Tamén hai diferentes opinións. E iso é o importante!!!
O escritor francés de teatro xa falecido: Bernard Marie Coltés comentaba nunha entrevista que "a partires da caída do Muro de Berlín non só caeron unhas pedras senón que tamén caeron os ideais de capitalismo e comunismo:caeron ideais, pensamentos, sentimentos (...) e que as persoas deixaron de ter ideais o que conlevou a unha pérdida de identidade por parte da xuventude así que nos atopamos cunha pérdida da identidade".
Hai que buscala. O que algho busca algho atopa. As mulleres que estamos a redactar estas ideas seghimos buscando. ¿somos raras? ¿qué é o que se entende por normalidade? ¿o que se consume? ¿por qué?
Ninghén é un producto.
O sexo é distinto que a sexualidade. O sexo é unha acción. A sexualidade son sentimentos. As persoas non somos simples consumidores de productos, somos seres humanos, vivos, pensantes e sentimentais.
Fai uns días tiven o inmenso pracer de ler unha entrevista ao autor italiano Alessandro Baricco, autor de Seda, magnífica obra que tamén recomendamos a súa lectura, que na actualidade desgrhaciadamente tendemos á superficialidade. Eu persoalmente son moi crítica de cara ao ambiente guei ou a outros movementos que só buscan tanto a posición social alta ou marcar demasiado as diferencias... creo que somos ighuais. Dise na Declaración Dos Dereitos Humanos. Na Constitución. Simple. Sempre nos complicamos a vida. A sexualidade de cada ún, é única, é súa. Namorámonos das persoas non dun xénero. Eu polo menos sí. Se nón sería demasiado normal. Non son Queer. Son eu. En todo caso: instinto distinto. Pero como xa dixen: Fora as etiquetas!!!
O normal cando notas que non encaixas e che pasa algho raro por dentro. Un día "descubres" que hai xente coma ti. Coincides cun grhupo ben de lesbianas, gueis, ecoloxistas, asociación xuvenís... Ao principio úneste moito. Compartes vivencias, experiencias ... e todo é moi bonito. Créste diferente polo feito de falar ... de cousas. Non o critico porque prodúcese comunicación entre persoas e iso sempre leva a cambios. Os cambios, as diferencias son boas. Pero ighual que nos estamos a diferenciar dunha masa: do normal. Pouco a pouco ímonos introducindo noutro "mundo". Como xa digho é natural e humano. O problema e o realmente difícil dende o meu punto de vista é que ten que cheghar un "punto vital" no que ti tamén te diferencies dese grhupo. É o que en psicoloxía se denomina . Para cheghar a ser independente emocional hai que traballar, opinar, falar ti mesmo. Cuestionar o que o grhupo di. Aínda que haxa discusións.
É o único xeito de ser ti e de crecer ti persoalmente.
Xa digho que o normal non é ser independente emocional (o dicía unha avogada nunha conferencia sobre o papel da muller no proceso de paz mundial). O máis doado é deixarse levar porque temos medo. Moito. De ser diferentes e que non nos faghan caso. Medo ao fracaso, a equivocarnos. Pero sempre se di que os humanos non somos perfectos. Ademáis implica un contacto emocional moito máis forte.
Se vos dades conta ao participar activamente en calquer tipo de colectivo se volve máis ou menos ao mesmo: distinghome da masa (pero estoume a meter noutra masa)
¿Para qué?
¿Para ser mellor??
¿de quén?
Simplemente para ser diferente tés que ser ti.
Fai dous anos fixen o meu primeiro viaxe soa. Lonxe. Despois de estares varias semanas cuns amighos collín o Amtrak –tren de lonxanías estadounidense- para pasar uns días soa en Seattle downtown. A viaxe xa fora incrible. A ghinda foron ises días. Tiven a oportunidade de asistir á cerimonia do té xaponés (moi recomendable polo seus rituais). Cando rematou puiden falar cunha señora maior que non participara no ritual. Comentoume no seu "engrish" (o inglés que se fala en Xapón) que "o máis importante da vida era ser un/unha mesmo/a porque así seríamos capaces de disfrutar o 100% de todo".
Sencillo.
Máis do que pensamos.
Dende esa apasióname viaxar: soa. Para abrirme ao mundo e coñecer tódalas ricas e bastas culturas. Recoméndoo a tódala humanidade.
Para crecer
Para aprender
Para poder cambiar
Para ver as cousas diferentes
Sentirnos diferentes
Vivir diferentes
Ser felices tal e como somos
Sen estereotipos
Sen deshumanizarnos
JUST BE
YOUR SELF!!!
Cheghamos a un dos puntos clave. ¿Cómo ser eu mesmo/a? Coma todo nesta vida é un proceso. Diferente ao dos/das demáis. A maioría das veces conleva numerosas crises persoais ata que os cimentos internos vanse asentando. Comprende normalmente a partires da adolescencia cando empezamos por preocuparnos pola apariencia física, os grhupos de amigos/as, as relacións cos pais empeza a mudar, novos compañeiros/as de instituto, de universidade, de traballo... etc... as nosas decisións xa comezan a ser máis relevantes ca antes: ir por letras ou por ciencias?? Unha carreira de 3 ou de 5 anos?? Se marcho da casa para estudiar qué pasará logho?? Seghirá todo ighual?? Cambiarei demasiado??
É unha época da vida moi complicada. Empezan as responsabilidades a rondar a nosa mente. Dores de cabeza. Ai!!
Tamén é unha época de rebeldía. Os/as amighos/as inflúen en nós moitísimo. As decisións que vas a tomar son moi importantes. Comenzámonos rebelándonos dos pais, dos mestres, das institucións, da sociedade en xeral ... e aquí é onde entran en acción os grhupos de influencia: asociacións, colectivos, a parella ...
... e non olvidemos aos medios de comunicación!! A publicidade, a televisión, o cine, o teatro...
Pero creo que realmente no que máis influimos e viceversa polo menos aquí en España é pola noite, cos/cas amighos/as. De marcha, bebendo, fumando, follando, rindo, cantando, olvidando, xoghando, falando, bailando ... mentindo ...
¿Rebeldía?
O normal é sair tódalas noites, ou polo menos tódolos venres, sábados e alghún que outro domingho. En onde sexa: Santiagho, Santa Comba, Noia, Ordes, Portonovo ... e se podemos: Ibiza, Valencia, Madrid, Barcelona .... etc ... etc ...
Por iso resúltame curioso que a min persoalmente me chamen ... RARA ... por non facer estas cousas. En cambio fagho ... por ver unha boa película, ter unha boa conversa, facer uns bos viaxes ... ou simplemente levántome un día coma hoxe: Domingho, 4 de setembro ás 4:30 para redactar o que levaba moito-moitísimo tempo pensando, falando, reflexionando... e logho pois ... deberei ser RARA, moi RARA!!! Por loitar por un mundo ighual, de paz, reciclado. Dinme que non hai tempo. Un personaxe dun dos meus textos (Detestos) vende tempo: libre, climático, ocupado, estresado, cansado, para vivir, para respirar, para viaxar... para o que un máis desexe nesta vida!!!
Fai un cuarto de hora tiven a "luceciña" de recordar unha conversa de fai polo menos 4 anos!!! Estabamos 5 amighos sentados nunha praciña de Pontevedra. Foramos alí a asistir ao Festiclown. Estabamos moi cansos. Un dos meus coleghas (un rapaz moi forte e moi alto) decidíu marchar para casa. Eran as 4 a.m. Non beberamos casi nada porque os espectáculos facíanos mover e bailar. Unha das miñas ex – coleghas dixo referíndose ao rapaz que decidira marchar: "mira que rarito" ... silencio ...
Era curioso que o dixera ela e non outra persoa xa que curiosamente no meu grhupo de amighos o que abundan afortunadamente para nós mesmos é a rareza. A maioría len moito, tamén falan moito, escoitan moito e quedamos moi de cando en vez ... cada ún no seu sen maior problemas ....
Querémonos tanto que ata nos cheghamos a odiar ...
A partires de ese día algho se rompeu con esta ex – colegha.
Queridísimo/a lector: ¿qué é para vostede o normal?? Se por exemplo vostede está moi canso non está no seu dereito de ir para casa?? Se a vostede o que lle ghusta é ler non está no seu dereito?? Se a vostede o que lle ghusta é camiñar ao revés, descalzo, cunha perruca e ghritando "jare-jare: JARECRISTNA!!!" non está no seu dereito. Recorde por favor á Constitución: todos somos ighuais independentemente do sexo, relixión, orientación sexual, raza, afeccións, infeccións, carreiras, "traballos"... e eu añadiríalle: mentres durma vostede ben, sen facerse dano a vostede ou aos que lle rodean: let’s go!!!
Pero sempre o mellor para todos é ser normal. Non pensar demasiado, non cuestionar demasiado o establecido por outros/as, saír moito de marcha, non pensar, non estudiar, traballar as 24 horas en calquer traballo porque ... de algho hai que vivire. E non se che ocorra viaxar so/soa .... falar con todo o mundo, cantar, falar do que se quere olvidar ... etc ... etc
Mellor caladiños.
Mellor ir coa xente.
Mexar coma a xente.
Caghar coma a xente.
Comer á xente.
Non
Mellor ser un mobre
Sen pensar
En silencio
Aparentando
Ser boa persoa
Moi traballadora
Moi caladiña
Porque se nón
Malo
Pódente botar do traballo
Malo
Pensar
Malo
Escribir
Malo
Cantar
Malo
Falar
Malo
Porque non é o normal
Porque ti terías que estar saíndo de marcha
Olvidando
¿Bó?
EU QUE CHE SEI
XA NON CHE SEI QUE DICIR
FAI O QUE TI QUEIRAS!!!
OK
Mellor durmindo??
Por qué??
Mellor saíndo??
Por qué??
Mellor caladiña??
Por qué-por qué por qué?
PARA QUÉ??
PARA QUÉN??
Eu sinto sentir o que sinto. Sinto que penso. Penso que existo. Penso que eu son así. Sen etiquetas. Diferente? Tampouco porque teño os típicos problemas. Anormal? Sen insultar, de momento teño as catro extremidades!! ¿De ónde saíches? Da miña con-cien-cia jajajajajaja!!!
Eu penso que se alghén me preghunase quén quero ser de maior ... eu dudaría un instante ... a parte de dicir grhande ... faría memoria e probablemente diría Jonh Lennon, Indira Ghandi ou alghén polo estilo ... pero tampouco é o meu soño ... prefiro vivir na realidade e ser: EU!!! Ole!!
Como temos a sorte e a fortuna de ser LIBRES, nun país en teoría libre, democrático-constitucional, laico... temos a inmensa sorte de ter unha educación ata o de aghora pública e "de calidade" ...
Como temos/teño esa sorte de poder elexir o que nos ghusta, o que non nos ghusta ... temos ese dereito de ELECCIÓN eu o que fagho é exercela ghúste a quen lle ghuste, e ao que non que lle busque as cosquillas ao rato!!! Respetándonos, queréndonos-odiándonos, falando-escoitándonos ... etc ...
Eu digho: "que a miña vida é miña"
E "O meu tempo é meu"
Ata o de aghora son as "únicas" posesións que teño ...
Podo facer delas mentres non asasine, maltrate, abuse, roube...
Resúltame moi curioso cómo cando a xente me vai coñecendo, cando decido ABRIRME á xente vanme dicindo cousas como:
"Eu pensaba que eras extranxeira, xa que non falabas" (eu escoitaba, eu aprendía mentras eles/elas falaban)
"Eu pensaba que eras un home porque como levas o pelo tan curtiño" (moitas mulleres levan o pelo coma min e da ighual. E logho non é máis cómodo??)
"Eu pensaba que ti ..."
Aaaaahh.
Entonces é que pensades.
E eu que pensaba que non ...
Dighoo con sinceridade que éme ighual se para ó resto parezo extranxeira ou ghalegha, pobre ou rica, home ou muller : andróxina!!, traballadora ou baga; sucia ou limpia ...
Eu penso que son e vivo neste mundo. Nun mundo que está ferido de MORTE!!! Que non me ghusta o que hai e por iso xa fai uns anos decidín cambialo en vez de cambiar eu. Claro que costa: tempo?? Eu búscoo e o atopo de cando en vez. Cartos?? Traballo? Haberá que facer un pequeno esforzo:
ENTRE TODOS/AS
LENDO
MOITO
A TODOS
OS/AS AUTORES/AS
A MIN
A ÉL
A ELA
SEN PECHARSE
SEN ETIQUETAS
SEN INSULTOS
SEN TOPÓNIMOS
RESPETÁNDONOS
SEN APARIENCIAS!!!
(NON DIN QUE ESTAS ENGHANAN??)
AMANDO A QUEN QUEIRAMOS
FOLLANDO CON QUEN POIDAMOS/AMAMOS
................................................................
CON E EN ...
... LIBERTADE ...
... EXPRESÁNDONOS ...
... LIBREMENTE ...
... COS MESMOS DEREITOS ...
... TRABALLANDO TODOS ...
... UNIDOS/AS ...
... SEN APARIENCIAS ...
... QUE POIDAN ENGHANAR ...
... SEN ETIQUETAS ...
... CON MOITO TRABALLO ...
... DE TODOS/AS ...
null